Ciało nie analizuje, ono doświadcza

Cywilizacja, oparta na pośpiechu i intelektualizacji, skutecznie oddziela człowieka od jego kontaktu z własnym ciałem.

W kulturze nastawionej na produktywność, efektywność i nieustanne „bycie w ruchu”, ciało przestaje być przestrzenią odczuwania, a staje się narzędziem do wykonywania zadań.

W efekcie człowiek uczy się tłumić sygnały płynące z ciała, ponieważ nie mieszczą się one w logice nieustannej jego dostępności, sprawności i spełniania potrzeb świata.

Ciało ma spełniać funkcję dobrze naoliwionej maszyny i być posłuszne.

Zapominamy o tym, że nasze ciało doświadcza i przyjmuje to, co wydarza się tak naprawdę w nas tu i teraz - często poza zasięgiem świadomego racjonalnego opisu w głowie.

Odczucia z ciała są dla nas informacją pomocną w zrozumieniu naszych wewnętrznych przeżyć.

Ciało jest również nieświadomą mapą historii, której umysł nie potrafi opowiedzieć.

Nasze niewyrażone emocje i uczucia zapisują się w ciele.

Również te, które pochodzą z okresu wczesnodziecięcego a także przedwerbalnego, kiedy dziecko nie było w stanie ich wyrazić czy ubrać odpowiednio w słowa.

Były one jedynie wówczas odczuciami, które zapisywały się w ciele.

To właśnie wtedy powstawały pierwsze wzorce bezpieczeństwa, napięcia, zaufania i lęku, zapisując się w ciele jako emocjonalne ślady, które kształtują sposób reagowania człowieka w jego dorosłym życiu.

Dlatego powrót uwagi do ciała nie jest krokiem wstecz, lecz odzyskiwaniem dostępu do części siebie, która nieustannie nas informuje, chroni i reguluje.

Gdy zaczynamy słuchać ciała, łatwiej odnajdujemy własne tempo, granice, to co czujemy i nasze prawdziwe potrzeby - a tym samym żyjemy bardziej świadomie i w większej zgodzie ze sobą.

Nie chodzi o odrzucenie rozumu, lecz o przywrócenie dialogu między myśleniem a odczuwaniem.

Ku refleksji...